Գարգառ
Լեռնային գյուղ Ստեփանավանի մոտ

Ինչ վայր է սա

Գարգառը հին գյուղ է Հայաստանի Լոռու մարզում, Գյուլագարակի համայնքում՝ Ստեփանավանից մի քանի կիլոմետր հարավ-արևելք։ Այն փռված է մոտ 1410 մետր բարձրության վրա՝ երկրի հյուսիսի լեռների ու անտառների մեջ։

Գարգառը գտնվում է Լոռու լեռների լանջերին՝ Ստեփանավանից շուրջ 6, իսկ մարզկենտրոն Վանաձորից՝ 26 կիլոմետր հեռու։ Հյուսիսից վեր են խոյանում Արջասարն ու Յամաջը, արևմուտքից՝ Թոդոր լեռը, հարավից ձգվում է անտառապատ Բզովդալի (Բազումի) լեռնապարը։ Խիտ անտառները ամռանը զովություն են բերում և գյուղին ապահովում խմելու ջրի մոտ կեսով։ Ձմեռները ցրտաշունչ են, ամառը՝ կարճ ու զով՝ հայկական լեռնաշխարհի սովորական ռիթմով։

Գյուղը հիմնադրվել է XVIII դարի վերջին՝ մոտ 1790 թվականին, մի քանի տոհմերի՝ Քալաշյանների, Մուրադյանների, Զալինյանների և Հարությունյանների ձեռքով։ Հին անվանումը՝ «Գյառգյառ», տեղական ավանդությամբ նշանակել է «հպարտ»։ Սա հին հայկական գյուղ է. շրջակայքում պահպանվել են խաչքարեր ու միջնադարյան կյանքի հետքեր, իսկ բնակիչները վաղուց հող են վարում, անասուն պահում ու օգտվում լանջերի սառնորակ աղբյուրներից։

Գյուղի սիրտը գործող Սուրբ Հովհաննես եկեղեցին է՝ հին գերեզմանատան կողքին. մոտակայքում կան մի քանի ուխտատեղիներ։ Այսօր Գարգառում ապրում է մոտ 1478 մարդ. նրանք մշակում են ցորեն, կարտոֆիլ ու բանջարեղեն, իսկ փորձադաշտում փորձարկում են այս վայրերի համար անսովոր բերքեր՝ բրոկոլի, ֆիզալիս, պատիսոն։ Գարգառից են սերում հայտնի հայեր՝ ռեժիսոր Հրաչյա Ղափլանյանը և գրող Վիկտոր Բալայանը, այստեղից է նաև Կրասնոյարսկի կենտրոնը նախագծած ճարտարապետ Արեգ Դեմիրխանովի տոհմը։