Ազնվաձոր
Անտառապատ գյուղ Բազումի լանջին

Ինչ վայր է սա

Ազնվաձորը Լոռու մարզի փոքրիկ լեռնային գյուղ է՝ փռված Բազումի լեռնաշղթայի հարավային լանջերին, Վանաձորից ընդամենը մի քանի կիլոմետր հեռու, շուրջ 1675 մետր բարձրության վրա։ Անտառներով շրջապատված գյուղն ապրում է անասնապահությամբ, այգիներով և լեռնային հանդարտ կենցաղով։

Ազնվաձորը գտնվում է Բազումի լեռնաշղթայի հարավային լանջերին, Վանաձորից մի քանի կիլոմետր հեռու, ծովի մակարդակից շուրջ 1675 մետր բարձրության վրա։ Նրա հողերի մի մասը ծածկված է անտառով, օդը մաքուր է ու խոնավ, իսկ տարեկան տեղումները հասնում են 600-700 մմ-ի։ Լոռու այս անկյունում ձմեռները երկար են ու ձյունառատ, ամառները՝ տաք. սա հայկական միջլեռնային սովորական կլիման է, և հենց այն է թելադրում տեղի կյանքի ռիթմը։

Գյուղն ունի անունների փոփոխման երկար ու բարդ պատմություն. տարբեր տարիներ այն կոչվել է Իբրահիմլի, Խանջղազ և Գյոզալդարա, իսկ ներկայիս հայկական Ազնվաձոր անունը ստացել է 1990-ականների սկզբին։ Մինչև 1980-ականների վերջը այստեղ հիմնականում ադրբեջանցիներ էին ապրում. նրանց հեռանալուց հետո գյուղը բնակեցրին Բաքվից, Սումգայիթից, Գանձակից և այլ քաղաքներից եկած հայ փախստականները։ Այսպես Ազնվաձորը գտավ նոր բնակիչներ և նոր ճակատագիր։

Այսօր գյուղում ապրում է շուրջ 380 մարդ։ Հիմնական զբաղմունքներն են անասնապահությունն ու այգեգործությունը. այստեղ խոշոր եղջերավոր անասուն են պահում, մեղու բուծում, աճեցնում տանձ, խնձոր ու բալ, ցանում հացահատիկ և կերային մշակաբույսեր։ Աշխատանքը բոլորին չի հերիքում, և շատ տղամարդիկ մեկնում են արտագնա աշխատանքի, առավելապես Ռուսաստան. Լոռու փոքր գյուղերի սովորական պատմությունն է։

Վերջին տարիներին Ազնվաձորի շրջակայքը դարձել է անտառների վերականգնման մեծ աշխատանքի վայր. լանջերին տնկվել են տասնյակ հազարավոր մատղաշ ծառեր՝ սոճի, վայրի խնձորենի, կաղնի և հաճարենի, իսկ տնկումներին ներգրավվել են հենց գյուղացիները։ Գյուղի մոտ գործում է էկո-ճամբար՝ վրանային բնակատեղիով, ուր գալիս են լռության, Բազումի լանջերով զբոսանքների և լեռնային Լոռու տեսարանների համար։ Սա համեստ ու անկեղծ վայր է նրանց համար, ովքեր փնտրում են իսկական գյուղական Հայաստանը։